Dinozaury z Wielkiej Skały – bajki dla dzieci o czwórce dino-przyjaciół
Taro, Kika, Rexi i Dono spotykają się codziennie i mierzą się z typowymi dziecięcymi dylematami - pierwszym zawodem, strachem przed burzą, czy chęcią bycia pierwszym. Idealna bajka na zrozumienie dziecięcych dylematów.
Kto bawi się na Wielkiej Skale
Czwórka przyjaciół, każde z innym temperamentem. Każdy łatwo znajdzie swojego ulubionego bohatera!
Szaroniebieski triceratops. Metodyczny, ostrożny, lubi zasady i listy. Bywa perfekcjonistą - w „Najlepszym rysunku” uczy się odpuszczać i akceptować autentyczność zamiast bycia „najlepszym”.
Żółtozielona welociraptorzyca. Energiczna, gadatliwa, bardzo ambitna w zabawie - czasem oszukuje, żeby wygrać, ale uczy się szacunku dla cudzej własności i tajemnic.
Czerwonawy tyranozaur. Dumny ze swojej siły, zawsze chce być pierwszy - ale pod przechwałkami kryje się wrażliwość. Uczy się, że proszenie o pomoc nie jest słabością.
Brązowy ankylozaur z pomarańczowymi łatkami. Spokojny obserwator, najbardziej uważny na uczucia innych, ale ma też własne lęki.
Czego uczy seria Dinozaury z Wielkiej Skały
W „Najlepszym rysunku” Taro mierzy się z presją bycia najlepszym na konkursie i uczy się, że nie trzeba być „najlepszym”, wystarczy być prawdziwym.
swoje jest lepsze niż idealneGdy przyjaciele bez pytania odkrywają tajną kolekcję Taro, uczą się, że ciekawość nie usprawiedliwia naruszania prywatności.
ciekawość ma graniceW „Rexi zostaje z tyłu” Rexi rani łapę i ukrywa ból ze strachu przed uznaniem za słabego - Dono go rozszyfrowuje i pokazuje, że przyznanie się nie czyni gorszym.
ból ukryty boli dłużejGdy Dono gubi się w Dolinie Wysokich Liści, Taro uczy go zasady „zostań w miejscu i zostaw ślady” - metoda działa lepiej niż panika.
plan pokonuje strachBajki z serii Dinozaury z Wielkiej Skały
Najpopularniejsze odcinki z tej serii. Możecie czytać w dowolnej kolejności.
Dla kogo jest ta seria i kiedy ją czytać
Seria dobrze trafia do dziecka, które samo zaczyna chodzić do przedszkola lub szkoły - czwórka bohaterów przeżywa te same, bardzo konkretne sytuacje (konkurs, sprawdzian, strach przed burzą).
Naturalistyczny świat bez magii sprawia, że odcinki dobrze działają też na popołudnie, nie tylko na wieczór. Łatwo przejść od bajki do rozmowy o podobnej sytuacji z życia dziecka.
Pytania o serię Dinozaury z Wielkiej Skały
Czy odcinki trzeba czytać w kolejności?
Pierwsze dziesięć ma przybliżoną chronologię, ale każdy odcinek jest samodzielną historią - możecie zacząć od dowolnego tytułu.
Czy w serii występuje magia?
Nie - świat jest w pełni naturalistyczny, a pozornie tajemnicze zjawiska mają zawsze racjonalne wytłumaczenie.
Jakie gatunki dinozaurów występują w serii?
Każdy bohater to inny, łatwo rozpoznawalny gatunek: Taro jest triceratopsem, Kika welociraptorem, Rexi tyranozaurem, a Dono ankylozaurem. Szkołę pod Wielką Skałą prowadzi Pani Stego. Mali pasjonaci dinozaurów mogą porównywać bohaterów z ilustracjami w atlasie i sprawdzać, czym te prawdziwe zwierzęta różniły się od siebie.
Który odcinek wybrać na konkretną sytuację z życia dziecka?
Seria działa jak mała biblioteczka na trudne chwile. Przed startem w przedszkolu lub szkole sięgnijcie po „Pierwszy dzień szkoły”, przy strachu przed burzą – po „Burzę”, przed sprawdzianem – po „Wielki sprawdzian”, po zgubieniu się na spacerze – po „Dono się gubi”, a gdy dziecko zawsze chce wygrywać – po „Ja chcę być pierwszy!”.
Czy seria pasuje, jeśli dziecko chodzi do przedszkola, a nie do szkoły?
Tak. Szkoła pod Wielką Skałą to przede wszystkim zabawa, wspólne zadania, konkursy i relacje z przyjaciółmi – czyli to, co przedszkolak dobrze zna ze swojej grupy. Kłótnia o ulubiony kamień czy chęć bycia pierwszym to sytuacje bliskie już 4-latkowi. Starsze dzieci docenią z kolei wątki sprawdzianów i szkolnych zawodów.
Jak porozmawiać z dzieckiem po przeczytaniu odcinka?
Zamiast pytać „czego nauczyła cię bajka?”, zapytajcie, do którego dinozaura dziecko jest dziś najbardziej podobne i dlaczego. Dobrze działa też pytanie „co można by zrobić na miejscu Rexiego?”. Czwórka bohaterów ma bardzo różne temperamenty, więc dziecku łatwiej mówić o własnych uczuciach, gdy może schować się za ulubioną postacią.
Dlaczego dziecięce problemy opowiadają tu dinozaury, a nie dzieci?
Bo odrobina dystansu bardzo pomaga. Gdy to Rexi ukrywa ból, a Taro boi się, że rysunek nie będzie idealny, dziecko rozpoznaje w nich siebie, ale nie czuje się ocenione. Do tego dinozaury same w sobie fascynują. Seria pokazuje przy tym ważną rzecz: to, że ktoś jest mały, nie znaczy, że jego problemy też są małe.
Pisząc te serię, chciałem dać dzieciom trochę przestrzeni i pokazać zrozumienie dla ich problemów. To, że sami są jeszcze mali, nie znaczy, że ich problemy też są małe.