Przygody Kółka i Szyny – Zielona inwazja

W Radosnej Dolinie nocą przeszła taka ulewa, że krople bębniły o dachy jak tysiąc małych młotków. Rano słońce wyszło nieśmiało zza chmur, a całe miasteczko parowało jak kubek gorącej herbaty.

Kółek wyjechał z Zajezdni Przygód i od razu wpadł w ogromną kałużę.

– CHLUP! – woda strzeliła mu aż na maskę.

Szyna, jadąca po torach obok, zaśmiała się cicho.

– Kółku, ty się myjesz czy podlewasz drogę?

– Jedno i drugie! – odparł Kółek, otrząsając się. – W sumie… wyglądam teraz świeżo jak wiosenny ogórek!

– Tylko nie zaczynaj o targu warzywnym – mruknęła Szyna.

Ruszyli w stronę rynku, ale po chwili Kółek zwolnił.

– Szyno… a ten znak zawsze był taki… zielony?

Na znaku ograniczenia prędkości oplatało się pnącze. Nie takie zwykłe, cienkie. Było grube, sprężyste i miało listki błyszczące jakby były wypolerowane.

– Dziwne – powiedziała Szyna. – Wczoraj tego nie było.

– Może rośliny też lubią deszcz? – zażartował Kółek i próbował odsunąć pnącze zderzakiem.

Pnącze… odsunęło się tylko trochę. Po czym sprężyście wróciło i lekko klepnęło Kółka po lampie.

– Ej! Ono mnie szturchnęło! – oburzył się Kółek. – To było niemiłe!

Pojechali dalej i zobaczyli kolejne: latarnia owinięta zielonym warkoczem, płotek w parku przykryty liśćmi, a na poboczu trawa tak wysoka, że wyglądała jak szalona fryzura.

Na torach, tuż przy zakręcie, coś zielonego wystawało spomiędzy podkładów.

Szyna zatrzymała się z piskiem hamulców.

– O nie… rośliny na torach. To może być niebezpieczne. Jeśli wejdą pod koła, pociągi mogą wypaść z trasy.

Kółek przejechał obok ostrożnie.

– To jest zielony dywan. Tylko że z jakiegoś powodu rośnie!

I faktycznie – gdy stali i patrzyli, pnącze powoli przesuwało się dalej, jakby szukało nowego miejsca do wspinaczki.

– To już nie jest zwykła wiosna – powiedziała Szyna. – To wygląda jak… inwazja.

Na placu w Zajezdni Przygód zebrało się kilka pojazdów. Tara zmartwiona oglądała pnącze na swoim lusterku.

– Wjechałam w to rano, a teraz mam liść w wycieraczce. I on… nie chce wyjść – narzekała.

Wtedy od strony ogrodów przyjechała nowa postać. Była to koparka w kolorze oliwkowym z delikatnym kwiatowym wzorem na boku. Z tyłu miała zbiornik na wodę, zwinięty wąż i małe grabki przypięte do ramienia.

– Dzień dobry – powiedziała spokojnie. – Jestem Figa. Ogrodnicza koparka. Słyszałam, że macie tu zielony problem.

Kółek spojrzał na jej wąż.

– Ty masz… podlewacz? To nie pogorszy sprawy?

Figa uśmiechnęła się cierpliwie.

– Najpierw poznaj roślinę, potem ją przycinaj. A podlewanie też trzeba robić mądrze. Zobaczmy, co to za pnącze.

Podjechali na ulicę, gdzie rośliny oplatały ławkę. Figa przyjrzała się listkom, dotknęła ziemi łyżką koparki i powąchała wilgotną glebę.

– To nie zachowuje się naturalnie – stwierdziła. – Te rośliny mają w sobie coś dziwnego. Coś im pomaga rosnąć zbyt szybko.

– Czyli… ktoś im podał sok z rakiety? – spytał Kółek.

– Raczej nawóz – odparła Szyna.

Wszyscy zabrali się do pracy. Kółek próbował ciągnąć pnącze z drogi, Tara spychała je na bok, Szyna oczyszczała tory, a Figa przycinała gałązki.

– HOP! – Kółek szarpnął mocno.

Pnącze poszło… a potem szarpnęło z powrotem.

– To jest przeciąganie liny z sałatą! – jęknął Kółek. – I przegrywam!

Figa przycięła grube łodygi, a rośliny opadły. Wszyscy odetchnęli.

– Udało się! – ucieszyła się Tara.

Ale po kilku minutach usłyszeli ciche szszsz… i zobaczyli, że z ziemi wychodzą nowe pędy.

– Ojej… – szepnęła Tara. – One wracają!

Figa zmarszczyła brwi.

– Przycinanie nie wystarczy. Musimy znaleźć przyczynę. Coś wzmacnia glebę. Woda w rowie też ma dziwny zapach.

Szyna spojrzała w stronę pól za miastem.

– W takim razie mamy plan. Musimy wytropić źródło.

Szyna poprowadziła ich w stronę starego magazynu przy ogrodach miejskich. Po drodze zauważyli, że rośliny rosną szczególnie mocno przy jednym rowie, który spływał z góry.

– Tam jest najwięcej pnączy – zauważył Kółek. – Jakby ktoś je nakarmił bardzo dużym śniadaniem.

W magazynie znaleźli rozsypany worek z napisem: „SUPER-NAWÓZ – WZROST NATYCHMIASTOWY!”. Etykieta była krzywo przyklejona, a na dole widniał mały napis: „bez zezwolenia”.

– To wygląda podejrzanie – powiedziała Szyna.

Zza skrzynek wysunął się nieśmiały mały wózek ogrodowy, który pomagał przy miejskich rabatach.

– Ja… ja chciałem tylko, żeby trawa na piknik była ładna – przyznał cicho. – Ktoś zostawił ten worek. Myślałem, że to zwykły nawóz… sypnąłem trochę przed deszczem.

Kółek już zaczął się denerwować, ale Figa uniosła łyżkę.

– Każdy może popełnić błąd. Ważne, by go naprawić. Ten nawóz jest nielegalny i za silny. Zrobił nierównowagę w naturze.

Szyna dodała łagodnie:

– Teraz razem to zatrzymamy. Ale zapamiętaj proszę, że w przyrodzie więcej nie znaczy lepiej.

Wózek skinął smutną głową.

– Pomogę.

Figa rozłożyła plan w trzech krokach.

– Po pierwsze: zabezpieczamy teren, żeby nawóz nie spłynął do strumyka. Po drugie: usuwamy nadmiar roślin, ale ostrożnie. Po trzecie: sadzimy lokalne gatunki, żeby przywrócić równowagę.

– Ja umiem zabezpieczać! – zawołał Kółek. – Widziałem to, kiedy miasto zalała czekolada! 

Ustawili worki z piaskiem i małe zapory z ziemi wzdłuż rowu. Rocky dołączył na chwilę i pomógł usypać wał.

– Tylko nie zasypcie żabiej ścieżki – przypomniała Figa. – Żaby też mają swoje drogi.

Następnie zabrali się za pnącza. Figa przycinała je selektywnie – zostawiała te zwykłe, a usuwała tylko te, które zachowywały się nienaturalnie. Zebrane rośliny trafiały do kontrolowanego kompostu w zamkniętym miejscu.

– Kompost jest dobry – wyjaśniła Figa dzieciom, które przyszły popatrzeć – ale nie możemy rozsiewać nasion tej rośliny dalej.

Na koniec nadszedł najprzyjemniejszy etap.

– Sadzenie! – ucieszyła się Tara.

Kółek rozwoził sadzonki: łąkowe kwiaty, pachnące krzewy, trawy przyjazne owadom. Szyna układała harmonogram: gdzie co rośnie, by nie zasłaniało torów i przejść.

Figa podlewała delikatnie, tylko tyle, ile trzeba.

– Woda jest jak jedzenie dla roślin – powiedziała z uśmiechem. – Ważne, aby jeść, ale nie możemy się przejadać.

Po dwóch dniach Dolina wyglądała inaczej. Wciąż była bardzo zielona, ale dzikie pnącza zniknęły z torów, latarnie znów świeciły, a przy drodze kwitły kolorowe kwiaty. Strumień był czysty, a w parku pojawiły się motyle.

Kółek stanął na rynku i rozejrzał się dumnie, kiedy wózek ogrodowy podjechał nieśmiało.

– Przepraszam jeszcze raz. Już wiem, że nie wolno używać nieznanych rzeczy. I że warto zapytać.

Figa uśmiechnęła się ciepło.

– Właśnie. Natura to nie wyścig na to kto szybciej urośnie. To równowaga. A równowagę buduje się wspólnie.

Kółek spojrzał na Figę.

– Figo, dobrze że przyjechałaś. Ja bym pewnie próbował wygrać z pnączem na przeciąganie liny. I pewnie przegrałbym!

Wszyscy się roześmiali, a wiatr poruszył liśćmi tak delikatnie, jakby też się cieszył z zakończenia tej historii