W samym sercu lasu, gdzie promienie słońca igrały wśród drzew, lis Karol przemierzał znajome ścieżki w poszukiwaniu przygody. Słynął ze swojego sprytu i bujnej wyobraźni, lecz tego dnia coś było inaczej. Czuł nudę, której nie potrafił rozproszyć.
– Ten las… każdego dnia wygląda tak samo – westchnął. – Potrzebuję czegoś naprawdę ekscytującego.
Wtem usłyszał podekscytowane głosy dochodzące z pobliskiej polany. Zaciekawiony Karol podszedł bliżej i zobaczył grupkę zwierząt zgromadzoną wokół Wiewiórki Weroniki, która mówiła z iskrą w oczach:
– …i mówią, że gdzieś w lesie ukryta jest Złota Łapa!
– Złota Łapa? – zdziwił się Jeleń Julian.
– Tak! To starożytny skarb lasu. Kto ją odnajdzie, ten zyska szczęście i szacunek wszystkich zwierząt – oznajmiła Weronika z tajemniczym uśmiechem.
Karol zbliżył się nieco, udając obojętność.
– Ach, kolejna bajeczka dla młodych wiewiórek. Pewnie nikt jej nigdy nie widział – rzucił z lekkim uśmieszkiem. Mimo to w jego oczach pojawił się błysk.
Gdy zgromadzenie się rozeszło, Karol wrócił do swojej nory i usiadł na miękkim mchu. Przez dłuższą chwilę milczał, aż w końcu mruknął do siebie:
– Złota Łapa… Gdybym ją odnalazł, cały las mówiłby o mnie. Byłbym bohaterem.
Tego samego wieczoru postanowił: wyruszy na poszukiwania skarbu. Ale najpierw musiał wzbudzić zainteresowanie. Następnego ranka, spacerując wśród drzew, zawołał głośno:
– Słyszałem, że widziano Złotą Łapę w pobliżu Starego Dębu!
Wieść rozeszła się błyskawicznie. Zwierzęta zaczęły szeptać między sobą, a Karol stał się nagle centralną postacią rozmów.
– Może naprawdę wie, gdzie jej szukać – zastanawiała się Żaba Żaneta.
– Jeśli ją znajdzie, zostanie najsłynniejszym lisem w lesie – dodała Sabina.
Karol ruszył w stronę Starego Dębu. Po drodze spotkał Niedźwiedzia Bruna, który spokojnie zbierał jagody.
– Dokąd się wybierasz, Karolu? – zapytał niedźwiedź z łagodnym uśmiechem.
– Na poszukiwania Złotej Łapy. Podobno znajduje się gdzieś w pobliżu dębu – odparł lis z nutą pewności w głosie, choć sam zaczynał wątpić.
Bruno przyjrzał mu się uważnie.
– A co zrobisz, jeśli okaże się, że jej tam nie ma?
Karol zatrzymał się, jakby to pytanie wytrąciło go z równowagi.
– Musi tam być… Przecież jestem sprytny – odpowiedział, ale w jego słowach brakowało przekonania.
Gdy dotarł na miejsce, z zapałem przystąpił do poszukiwań. Przekopywał mech, zaglądał pod korzenie drzew, rozgarniał liście – ale nigdzie nie było ani śladu skarbu.
– Może to tylko legenda… – westchnął, opierając się o pień starego dębu.
Wtedy dobiegł go delikatny szum wody. Ruszył w jego kierunku i ujrzał coś połyskującego wśród kamieni przy strumieniu. Serce zabiło mu szybciej.
– Czyżby…? – szepnął i pobiegł w tamtą stronę.
Znalazł tam starą, złocistą muszlę. Pięknie odbijała światło, ale nie była skarbem z opowieści. Karol poczuł rozczarowanie, ale też dziwną ulgę.
– To nie Złota Łapa, ale wygląda na coś wyjątkowego – pomyślał. A potem wpadł na pomysł.
Zabrał muszlę i wrócił na polanę, gdzie zgromadziły się już zwierzęta.
– Czy to… Złota Łapa? – zapytała Sabina, wpatrując się w błyszczący przedmiot.
– Oczywiście – skłamał Karol, podnosząc muszlę wysoko. – To starożytny skarb lasu!
Zwierzęta zaczęły wiwatować. Karol poczuł się jak prawdziwy bohater. Ale z boku, w ciszy, stał Bruno. I patrzył.
Wieczorem podszedł do Karola, kiedy inni już się rozeszli.
– Karolu – powiedział spokojnie – czy to naprawdę Złota Łapa?
Lis zawahał się. Spojrzał na muszlę, potem na starego niedźwiedzia.
– Nie wiem… Ale czy to ważne? Zwierzęta są szczęśliwe. A ja… przez chwilę czułem się kimś wyjątkowym.
Bruno pokręcił głową.
– Prawdziwy bohater nie potrzebuje kłamstw, Karolu. Szacunek zdobywa się uczciwością, nie bajkami.
Karol spuścił wzrok. Po raz pierwszy poczuł, że naprawdę zawiódł – nie innych, ale siebie.
– Masz rację. Powinienem był powiedzieć prawdę – przyznał cicho.
Następnego ranka, z ciężkim sercem, zebrał zwierzęta na polanie.
– Przyjaciele – zaczął – muszę wam coś wyznać. To nie jest Złota Łapa. To tylko muszla, którą znalazłem przy strumieniu. Przepraszam, że was oszukałem.
Przez chwilę zapadła cisza. Ale zaraz potem Weronika podeszła bliżej i powiedziała ciepło:
– Każdy może popełnić błąd, Karolu. Najważniejsze, że miałeś odwagę się przyznać.
Bruno położył mu łapę na ramieniu.
– Pamiętaj, Karolu, prawdziwa wartość nie leży w złocie. Najcenniejsze, co możemy zdobyć, to zaufanie i szacunek naszych przyjaciół.
Karol spojrzał na zebranych i po raz pierwszy od dawna poczuł się naprawdę sobą. Nie potrzebował już skarbów, by wiedzieć, kim jest.
I choć Złotej Łapy nie znalazł, zyskał coś znacznie ważniejszego – prawdę, która świeciła jaśniej niż każdy blask.
Komentarze: 0