Dinozaury z Wielkiej Skały - Sekretna wiadomość

Słońce leniwie przeciskało się przez gęste korony drzew, oblewając porannym blaskiem całą Dolinę Dinozaurów. Kika, szybka jak zawsze, przemknęła przez zarośla i ścieżki prowadzące do szkoły. Jej ogon podskakiwał rytmicznie przy każdym kroku, a pazurki zostawiały drobne ślady w miękkiej ziemi.

Nagle zatrzymała się. Coś leżało na samym środku ścieżki – duży, soczysty liść z wyraźnie wypisanym zdaniem:

„Już mnie nie obchodzi”.

Kice zrobiło się chłodno, jakby ktoś nagle zdmuchnął wszystkie promienie słońca. Rozpoznała to pismo. Takie litery potrafił kreślić tylko Dono – okrągłe, z małymi, starannymi zawijasami.

– To… to chyba do mnie – szepnęła sama do siebie, a w jej brzuchu pojawił się nieprzyjemny ścisk. W jednej chwili wszystkie poranne podskoki i radosne śpiewki uleciały z niej niczym dym z ogniska.

W szkole Kika zachowywała się dziwnie już od pierwszej lekcji. Podczas historii Pani Stego opowiadała o pradinozaurach, które potrafiły rozmawiać ze sobą bez słów – za pomocą kolorów łusek i ruchów ogona. Zwykle Kika już dawno by się wtrąciła, żartując, że „jej ogon zawsze mówi tylko jedno: biegnij!”, ale dzisiaj… siedziała cicho jak mysz pod miotłą.

Zamiast śmiać się z Rexiego, który znów pomylił megaraptora z „megarogiem”, jedynie smętnie pokiwała głową. Kiedy Dono przeszedł obok niej w korytarzu, szybko schowała wzrok i podała mu jego ulubiony kawałek kory, który znalazła rano. – Dziękuję, Kiko. Ale… wszystko okej? – zapytał zaskoczony Dono. – Tak, tak. Po prostu… jestem dziś bardzo dojrzała – bąknęła i uciekła w stronę boiska.

Na boisku do gry w łapaną też było inaczej. Zamiast głośno dopingować swoją drużynę i biegać szybciej od wszystkich, Kika stała z boku. „Może jestem za głośna? Może Dono ma dość mojego gadania?” – rozmyślała gorączkowo. Postanowiła, że od teraz będzie najbardziej spokojną i pomocną velociraptorką w całej dolinie.

Przez cały dzień Kika sprzątała po innych, mówiła szeptem i ani razu nie wyprzedziła nikogo w kolejce po liście paproci na obiad. Ale im bardziej się starała, tym smutniejsza się czuła.

Tymczasem Dono, Taro i Rexi siedzieli na pniu pod wielką sekwoją. Dono trzymał w łapach stertę liści i wyglądał na bardzo przejętego. – No i wtedy on wchodzi na skałę – opowiadał Dono, wymachując łapami – i mówi to najważniejsze zdanie. Ten bohater, Szary Cień, jest strasznie smutny i samotny. Nikt go nie rozumie, bo jest marudny i ciągle na wszystkich krzyczy. A potem, bum! Zostaje zupełnie sam.

Kika, która akurat przechodziła obok, zamarła. – To była… sztuka teatralna? – wyszeptała pod nosem. – On pisał sztukę?! Nagle poczuła, jak robi jej się gorąco, a potem… strasznie głupio. Cały dzień udawała kogoś zupełnie innego, a wystarczyło przecież po prostu zapytać.

Wieczorem cała grupa spotkała się przy ognisku. Światło ognia tańczyło po ich łuskach, a cienie na skałach wydawały się gigantyczne. Dono wziął liść i zaczął czytać fragment swojego dramatu. Wszyscy co chwilę wybuchali śmiechem lub kiwali głowami z uznaniem.

– Hej, a skąd wziąłeś ten liść? – zapytał w pewnej chwili Rexi. – Kika dziś przyniosła do klasy podobny, z jakimś napisem. Dono spojrzał zaskoczony. – Ojej! Zgubiłem go rano? To były moje notatki do kluczowej sceny. Szary Cień miał wtedy wykrzyczeć to do Srebrnej Łuski.

Kika spuściła głowę, ale po chwili wzięła głęboki oddech. – Dono… myślałam, że to o mnie. Cały dzień byłam pewna, że masz mnie dość i już cię nie obchodzę. Dlatego tak dziwnie się zachowywałam. Ale nie potrafiłam cię o to zapytać.

Taro pokręcił z pobłażaniem swoją wielką głową. – Kiko, jak coś cię gryzie, to po prostu pytaj. Nie musisz się zmieniać ani tym bardziej bać. – I nigdy nie rezygnuj z bycia sobą – dodał ciepło Dono. – Lubię, kiedy jesteś głośna i radosna. No i nikt nie gra w łapaną tak świetnie jak ty!

Rexi roześmiał się i rzucił w Kikę małą szyszką. – No, to skoro już wszystko jasne, kto chce usłyszeć, jak Szary Cień próbuje przeprosić za zjedzenie wszystkich jagód?

Kika uśmiechnęła się szeroko. Jej ogon znów zaczął rytmicznie podskakiwać. Wiedziała już, że sekretne wiadomości najlepiej czytać wspólnie, zamiast próbować zgadnąć ich sens w pojedynkę.

Wskazówki dla rodziców 

• Pytanie do dziecka: Czy zdarzyło Ci się kiedyś myśleć, że kolega, koleżanka lub mama są na Ciebie obrażeni, mimo że nic nie powiedzieli? Jakie to uczucie – było radosne czy raczej smutne i „ciężkie” jak u Kiki?

• Lekcja: Bajka uczy, że nasze domysły mogą nas oszukać i sprawić, że niepotrzebnie się smucimy. Zamiast zgadywać, co myślą inni i próbować się do nich na siłę dopasować, najlepiej po prostu odważnie zapytać: „Czy coś się stało?”. Szczera rozmowa to najlepsze lekarstwo na strach.

• Zabawa: Zabawa w „Listek dobrych pytań”. Wytnijcie z papieru kształt liścia. Niech jedna osoba powie jakieś tajemnicze zdanie (np. „Mam już dość!” albo „To koniec!”). Zadaniem drugiej osoby jest wymyślenie trzech różnych, zabawnych powodów, dlaczego ktoś mógł tak powiedzieć (np. „Mam dość... jedzenia tej pysznej zupy, bo pęka mi brzuch!” albo „To koniec... spania, czas na zabawę!”). To uczy dziecko, że te same słowa mogą oznaczać wiele różnych rzeczy w zależności od sytuacji!