Małe Kłopoty Szymańskich
Rozdział 1.

Tego poranka słońce nie próżnowało. Wdzierało się do pokoju Szymańskich przez szeroko otwarte okno, niosąc ze sobą rześki zapach świeżo skoszonej trawy i słodką obietnicę przygody. W złotych snopach światła tańczyły miliony drobinek kurzu. Wyglądały jak maleńkie, świetliste wróżki pilnujące chaosu, który niezmiennie panował na podłodze. Pokój trojaczków to nie był tylko pokój: był fascynującą mapą ich trzech różnych światów, które rzadko kiedy dążyły do wspólnego porządku.

Pod oknem rozciągał się Półwysep Szkicowników Julki. Jako najstarsza z rodzeństwa Julka była głosem rozsądku w zespole, choć jej dłonie, wiecznie umazane farbą, sugerowały, że jej umysł częściej przebywa w krainie fantazji niż w rzeczywistości. Na stosach kartek widniały niedokończone projekty leśnych elfów, przyciśnięte pękatymi słoikami z pędzlami. Julka, z uważnością godną wielkiej artystki, potrafiła też dostrzec zbliżającą się burzę – zarówno tę na niebie, jak i tę w nastroju rodziców – na długo przed swoimi braćmi.

Kawałek dalej, na samym środku dywanu, Antek wzniósł klockową fortecę. Środkowy wiekiem był najwyższy z całej trójki, co często sprawiało, że czuł się niemal tak potężny jak bohaterowie ich zabaw. Z rozczochranymi szatynowymi włosami, które zdawały się żyć własnym życiem, Antek uosabiał czystą, choć czasem nieroztropną odwagę. Dla niego nie było rzeczy niemożliwych – istniały tylko takie, na które jeszcze nie wpadł. Często mylił bohaterstwo z brawurą, co stanowiło zagrożenie dla jego własnych fortec. Dużo częściej jednak waliły się one uderzone niezdarnym łokciem chłopca, niż przez atak nieprzyjaciela…

Nagle tę sielankę przerwał głos, który wydawał się nadchodzić z innego świata – a konkretnie z dołu, zza drzwi ich pokoju.

– Kochani! – Sielankowy poranek przerwał głos, który wydawał się nadchodzić z innego świata. A konkretnie z parteru domu. – Pakowanie zaczynamy za godzinę! – Głos mamy był melodyjny, ale każdy, kto dobrze ją znał, z pewnością uchwycił w nim tę nutę nieubłaganego zdecydowania. Ten głos przypominał, że droga do dwutygodniowego odpoczynku nad jeziorem prowadzi przez żmudne zwijanie skarpetek. – I pamiętajcie o umowie, pokój musi lśnić przed wyjazdem!

Antek westchnął tak ciężko, że jego wiecznie nieuporządkowana grzywka uniosła się do góry.

– Dwa tygodnie nad jeziorem, a oni nam każą walczyć z potworem bałaganu – mruknął, odkładając figurkę smokoninji.

– Nie zapomnij go spakować– rzuciła Julka, wycierając palce w poplamioną szmatkę. Jej czujne oczy skanowały pokój, oceniając skalę problemu.

– Jeśli tata wejdzie i potknie się o twoją wieżę, to jedyną przygodą, jaką przeżyjesz, będzie szorowanie podłogi.

– Smokoninja jest już gotowy do akcji! – odkrzyknął Antek, choć już po chwili o mało nie przewrócił się o własny but, próbując wykonać efektowny obrót.

Jakub, najmłodszy z trojaczków, nawet nie drgnął. Siedział przy swoim biurku, które było jego osobistą katedrą technologii. Jakub był mózgiem operacji, naukowcem, który każdą otrzymaną zabawkę najpierw rozkładał na najmniejsze części, by zrozumieć, jak działa, a potem próbował złożyć z niej coś zupełnie nowego. Za błyszczącymi szkłami okularów jego oczy lśniły pasją, która czasem sprawiała, że Jakub wymyślał tysiąc kombinacji wokół jednego pomysłu, zamiast wybrać proste rozwiązanie. Jego biurko zawalone było rolkami miedzianego drutu i śrubkami, a w samym centrum spoczywał Sprzątator-3000.

– Od dwóch miesięcy pracowałem nad tym w tajemnicy – ogłosił Jakub, z powagą poprawiając okulary. – To urządzenie wykorzystuje wiązkę skondensowanej energii do manipulacji gęstością materii. Zmniejszy bałagan do malutkiego rozmiaru!

Antek podszedł bliżej, górując nad bratem.

– Jak malutkiego? – zapytał, mrużąc oczy.

– Coś jak mrówka – odparł Jakub. – Wyobraźcie sobie: jeden strzał i cała góra zabawek mieści się w pudełku po zapałkach.

Julka, czując narastający niepokój, podeszła do braci. Zauważyła, że jedna ze śrubek w maszynie drży nienaturalnie.

– Kuba, czy ty na pewno to sprawdziłeś? – zapytała rozsądnie. – Może po prostu użyjmy miotły?

– Nauka wymaga odwagi, siostro! – zawołał Jakub i zanim ktokolwiek zdążył zaprotestować, nacisnął główny przycisk.

Jednak zamiast jednak oślepiającego błysku, ze środka maszyny dobiegł dźwięk przypominający kichnięcie bardzo przeziębionego smoka. „A-psik! Brrr! Bzzt!”. Urządzenie zaczęło dygotać na blacie biurka. Jakub, przekonany, że to tylko drobna usterka, pochylił się nad maszyną.

– Nie chce zadziałać… Chodźcie, pomóżcie mi to przytrzymać.

Cała trójka nachyliła się nad wynalazkiem. I wtedy to się stało. Choć dzieci wielokrotnie doświadczały magii w swojej wyobraźni, budując statki z łóżek i latając na smokach z poduszek, to, co nastąpiło teraz, było prawdziwe.

W pokoju zapanowała nienaturalna gęstość, jakby powietrze nagle zamieniło się w przeźroczysty miód. Wysoki, świdrujący ton wypełnił przestrzeń, a turkusowe światło oplotło rodzeństwo niczym świetlista pajęczyna. W ułamku sekundy świat wokół nich oszalał. Ściany wystrzeliły w górę, sufit oddalił się tak bardzo, że zniknął w mglistym błękicie, a głos mamy, która właśnie zawołała: Dzieci, gotowi?, zmienił się w potężny, tektoniczny pomruk, od którego zadrżała podłoga.

Kiedy światło zgasło, zapadła absolutna cisza. Julka, Antek i Jakub leżeli na brzuchach w dżungli wełnianych włókien dywanu. Każde z nich czuło się teraz małe jak nigdy wcześniej – i nie była to już tylko zabawa.

– Co się stało? – szepnął Antek, a jego głos był teraz cienki jak brzęczenie komara. Choć był najdzielniejszy, to nagłe przejście w świat mikroskali odebrało mu mowę. Jakub podniósł się, poprawiając okulary, które teraz wydawały mu się ciężkie jak dwa szklane koła. – Zamiast bałaganu, maszyna zmniejszyła nas! – wychrypiał naukowiec, próbując przeanalizować sytuację, choć po raz pierwszy w życiu czuł, że jego obliczenia zawiodły.

Nagle potężny huk wstrząsnął podłożem. Tuż obok nich spadło feralne urządzenie, wzbijając fontannę pyłu wielkości śnieżnych kul. Julka, której czujne oczy zawsze wyłapywały to, co najważniejsze, krzyknęła:

– Jakub! Patrz! Coś odleciało!

Z boku rozbitej maszyny wystrzelił srebrzysty kształt. Zalśnił w słońcu niczym metalowy pasikonik, odbił się od ramy okiennej i zniknął na zewnątrz, w otchłani ogrodu.

– To była sprężyna! Główna sprężyna rezonansowa! – zawołał Jakub  – Bez niej nie wrócimy do naszych rozmiarów!

Antek odzyskał mowę i spojrzał na nogę biurka, która wznosiła się przed nimi niczym gigantyczna sekwoja.

– No to na co czekamy? Wspinamy się! – zawołał, gotów do skoku.

– Stój! – zatrzymała go Julka. – Spójrz na to drewno. Jest śliskie jak lód. Nie wejdziemy tam bez sprzętu, a sprężyna jest w ogrodzie. Musimy ją odzyskać, zanim tata skosi trawnik lub Łatek ją znajdzie.

Jakub spojrzał na swoje rodzeństwo. Wiedział, że Julka ma rację. Choć to on zawinił , teraz musieli zadziałać jako zespół.

– Musimy opuścić pokój – zdecydował Jakub. – Droga przez drzwi to nasza jedyna szansa.

Ruszyli przed siebie, brodząc w gęstym dywanie. Antek prowadził z dumnie uniesioną głową, Julka bacznie obserwowała każdy ruchomy cień, a Jakub w głowie kombinował, jak wykorzystać prawa fizyki w świecie, w którym wszystko stało się gigantyczne.

Nie wiedzieli jeszcze, że ten dzień, który miał  być wypełniony wyłącznie porządkami przed wakacjami, zamieni się w największą lekcję współpracy, jaką kiedykolwiek otrzymali.